یادگاری

نترُم دیه بی تو بمونم
سی دل زارم تا کی بخونم
دسمال دستت بی یادگاری
منده بی دسم تش زی وه جونم

آسمون بارون گرف دنیانه او برد
یار مو غافل ز خم تیاسه خو برد
طاقت دیری ز تو دیه ندارم
ای گلم کم ناز بکن بیو وادیارم

دهدره مینا وه سر / کم بکن تیامه تر
دل گرونی ایکنم / کی غمت ایره وه در

اما چه فایده تو دلت چی کُهِ زرده
تیر تیات وه او خدا وه دلم خَرده
تا کی بنالم وا دلم بی کسم کردی
رهدی و بعد تو دل مو پر درده

ز غم دیریت تا کی بنالم
بی کسم بی تو آشفته حالم
رنگ خالت گلم رنگ شوامه
شو و روز یادت ای منه خیالم
یادگاری
نمی‌تونم دیگه بی تو بمونم
برای دلِ زارم تا کی بخونم؟
دستمال دستت هست یادگاری
مونده توی دستم، آتیش زد به جونم

آسمون بارون گرفت دنیا رو آب برد
یار من غافل از خودم، چشماش رو خواب برد
طاقت دوری از تو دیگه ندارم
ای گلم کم ناز بکن بیا سراغم

دختر روسری به سر / کم بکن چشم‌هام رو خیس
دلتنگی (پریشانی) می‌کنم / کی غمت بیرون میره؟

اما چه فایده! تو دلت مثل زرد کوه (سخت و سنگی) است
تیر چشمات [قسم] به اون خدا، به دلم خورده
تا کی با دلم ناله کنم؟ تنهایم کردی
رفتی و بعد از [رفتن] تو دل من پرِ درده

از غم دوری‌ات تا کی ناله کنم؟
تنها هستم و بی تو آشفته حالم
رنگ خال تو ای گلم، رنگ شب‌های منه
شب و روز یادت هست توی خیالم