رونق تولید ملی | جمعه، ۲۹ شهریور ۱۳۹۸
« بازگشت

گهواره

Loading the player...

در جوامع روستایی چهار محال و بختیاری از دو نوع گهواره استفاده میشود (ننو و گهواره های چوبی). گَهواره بستر کوچکی است که نوزادان و نوباوگان و گاه نوپایان را در آن می‌گذارند تا بتوانند برای آرام نگاه داشتن کودک شیرخواره به آسانی آن را حرکت داده و بجنبانند. گهواره را در فارسی گاهواره، مهد و منجک هم می‌گفتند. واژه گهواره از «گاه» (به معنی جا)+ پسوند «-واره» (به معنی مانند) ساخته شده‌است. بسیاری از نوزادان بلافاصله پس از زایمان در گهواره گذاشته می‌شود. برخی والدین گهواره اضافه‌ای نیز در اتاق خواب خود دارند. گهواره انواع گوناگونی دارد. برای نمونه گهواره معمولی، گهواره آونگی و گهواره ننویی. در مناطق روستایی به این گهواره نانی، ننو و ننی می گفتند این گهواره از پوست 'گوساله تهیه شده است. در گویش بختیاری، گهواره را " تهده " می نامند. تهده از چوب ساخته می شود. تهده انواع مختلف دارد که از نظر قیمت با هم متفاوتند. نوع و جنس چوب، سادگی و نقش و نگار و کنده کاری بر روی آن، سبکی، راحتی و محکمی در بهاء گهواره در بختیاری تاثیر گذار است. گهواره مورد استفاده قوم بختیاری با گهواره های مردمان شهر نشین و روستایی کشورمان دارای تفاوتهای زیادی است. کوچ نشینی و کوچگردی مردم بختیاری وسیله ای قابل حمل را می طلبید که در زمان کوچ، امنیت، راحتی، سلامت و بهداشت نوزاد در تهده را تأمین نماید. علاوه بر آن سلیقه مادران و سازندگان تهده، آنرا با گهواره های دیگراقوام متفاوت ساخت. نوع و طرح آن در ابتدا برای جابجایی آسان و سالم و بهداشتی نوزاد در نظر گرفته شد و سپس به تزیین آن توجه گردید. تهده منحصر به مردم کوچ نشین و عشایر بختیاری نیست بلکه پس از تخته قاپو و یکجا نشینی، در روستاها و حتی شهر ها، به جهت بهداشتی و راحت بودن و سلامت کودک از تهده استفاده می کنند.

رای شما
میانگین (1 رای)
The average rating is 4.0 stars out of 5.