بهاریه

میون سنگر سرد زمستون

دو چشم سرد سرما تا خَو آبید

تمام لشکرس وا یک اشاره

اسیر برق تیر افتو آبیـد

عروس کُه ز سر ورداشت چادر

بهار آبید و دنیامـون نو آبید

ز سر تا چادر اسپید ورداشت

 دل عاشق به دیـدارس او آبید

پیایل پای نهادن سر به صحرا

 به عشق گل تیاسون بی خَو آبی

دواره قهقهه کَوگ بهاری

یکی وا توف توف برفو آبید

چَویل و بِلهر و ریواس و هرکول

صفا بخش هزارون اَو رَو آبید

دواره «دیمه و چلگرد و اردل»

 اسیر خشم تنـد سیلو آبید

چغاخور هم ز اشک شوق کلار

چه گود گندمون پر ز مندو آبید

بهار آبید و بقالـون دنیا

 رونه هر یکی سی سور او آبید

 حساو دفترانه تا واز کردن

جهون در پیش چشم لر شَو آبید